terug

HERdenken                                                                  Kunst is als een smeltend ijsje’

Over vergaan en vernieuwen, over (telkens) opnieuw beginnen en vooruitgang, herinneren en intensiteit, herdenken en geschiedenis, de horizon en het labyrint.

1.Vergaan en vernieuwen

Vergaan, verteren, wegstromen, wegspoelen, achterlaten, verbranden, vergeten, overreden, verloren, gevonden: ik verschiet hoe vaak het voorkomt in wat ik maak en hoe luchtig en mooi het is.

Ik vind het meestal in het kleine en in wat dichtbij is: het gaat om dingen, plantaardige of dierlijke resten die hun weg vinden naar een compositie, of als het ware uit zichzelf al een compositie zijn. Zo vormen zich stillevens: het zijn kleine taferelen, vaak samengesteld, soms gevonden, of iets er tussenin. Meestal binnenskamers gemaakt maar soms ook in open lucht: ‘Vensterbeelden, de reeks Decemberbloemen,Verloren Dromen’ bijvoorbeeld zijn buiten gemaakt. (zie www.doubleface.be). Het ‘HERdenken’, in de zin van het opnieuw overdenken, zit in het opnieuw zichtbaar maken, het (her)combineren en daardoor een nieuwe toegang vinden tot wat vergaat. ‘Alles verandert, niets verdwijnt’: in dit geval omdat er een nieuwe toegang ontstaat tot wat verdwijnt. Doordat er een beeldruimte gecreëerd wordt waar verschillende of contrasterende elementen samenkomen, ontstaat er een nieuw élan, een nieuw contact met wat aan het vergaan is.

Maar het is niet alleen in het kleine, het dagelijkse dat ik tot HERdenken kom, ook de grote vormen van vergaan en verdwijnen komen op mijn pad. Zo vond ik het in ‘HERdenk I’, een werk over herdenken van slachtoffers van recent oorlogsgeweld (Campo Santo, november 2018), en in HERdenk II, een werk over het herdenken van slachtoffers van seksueel geweld aan het Gentse gerechtsgebouw en omgeving (Opgeëistenlaan 401 Gent, maart 2019 - december 2021).(zie 3)

2. Iets maken: hoe het bij mij werkt

Kunst die vandaag gemaakt wordt is niet beter of slechter dan wat 100, 500 of 1000 jaren eerder geproduceerd werd en dat is een immense opluchting. Kunst zit niet gevangen in de vooruitgangsgedachte of – filosofie; ze volgt die logica niet. Ze moet niet voortbouwen op wat is, ze kan er wel door geïnspireerd zijn of zich tegen afzetten, maar begint als het ware telkens opnieuw. In wetenschap, in sport, in de economie, leven we in een tijd dat er altijd een positie voorwaarts moet worden ingenomen. Dat geeft soms prachtige en revolutionaire effecten, maar er is momenteel blijkbaar geen weg terug.

Wat ik en vele anderen maken, is gebaseerd op een concrete logica die telkens weer opnieuw ontstaat en voortkomt uit een denken dat grotendeels zintuiglijk gestuurd is. Ik ben een bricoleur: ik word gegrepen door wat ik tegenkom, ik werk met wat ik vind, en bedenk oplossingen om er iets mee te doen. Manieren om ermee om te gaan, om er iets mee te maken ontwikkel ik gaandeweg. Natuurlijk ben ik beïnvloed door wat rond mij gebeurt en ga ik ermee in dialoog, maar daarbinnen ontwikkel ik een eigen spel. Ik baken mijn onderzoeksterreinen en criteria daarrond af: een oppervlaktemaat vind ik bijvoorbeeld praktisch, het maakt een microkosmos overzichtelijk: welke mensen, welke dieren wonen op deze km²? Wat hebben hebben ze meegemaakt, waar lopen de olifantenpaadjes naartoe? Wat vind ik hier en daar?                                                         verder